این افراد به دلیل مسائل پزشکی نمی توانند از سمعکی استفاده کنند که باعث انسداد گوش می شود. این حالت به طور خاص زمانی اتفاق می افتد که سمعک باعث انسداد گوش شود. انسداد گوش باعث عفونت گوش خارجی و یا تشدید عفونت گوش کودکان نیز می گردد. همچنین افرادی که عفونت های مکرر گوش میانی دارند مجاز به استفاده از سمعک های مرسوم نیستند.
در افرادی که دارای پرده گوش سوراخ شده هستند هم جزو این گروه هستند. با استفاده از سمعک استخوانی ، هیچ بخشی از گوش مسدود نمی شود. روش جایگزین، برای این افراد، استفاده از یک سمعک پشت گوشی همراه با قالب خیلی باز است. اگرچه امکان دارد که با استفاده از قالب های باز، بهره کافی با استفاده از سمعک به دست نیاید.
ناهنجاری های ارثی
گروه دوم کاندید سمعک های انتقال استخوانی، آن هایی هستند که یک ناهنجاری ارثی دارند. این افراد ممکن است فاقد گوش خارجی یا گوش میانی باشند. در این افراد به علت نبود لاله و یا مجرای گوش امکان استفاده از سمعک های مرسوم وجود ندارد. استفاده از این مدل سمعک گزینه مناسب برای این افراد است.
بدشکلی های ساختاری گوش خارجی در نوزادان مورد حیاتی دیگری است که تا زمان فراهم آمدن امکان مداخله جراحی ضرورت ارایه تقویت از طریق انتقال استخوانی حتمی است. اینکه چه ارزیابی هایی برای افراد قبل از دریافت سمعک استخوانی انجام گردد به سن فرد بستگی دارد. در بزرگسالان فاصله بین راه هوایی و استخوانی (ABG) شاخص بسیار مهمی است. در اطفال و نوزادان انجام ABR به صورت هوایی و استخوانی ضرورت دارد. در ناهنجاریهای ساختاری امکان تجویز هوایی به هیچ وجه وجود ندارد.
